مرا از هند ِ آتش گذر کن –  زلیخای 
                                     زانو به مصر و 
                                                          سینه در ماچین ِ تلخ – سرفه
گل ِ چاهار- گلبرگه ی صلیب
گله های وحی  ِ پشت ِ وسعت ِ دشتی که موسی – مانده ام
مرا از گیسوی چین رها کن !
از جسارت و جنون ِ جوانسال ِ جاری
در فرهادی که نشسته در نای ام تیشه بدست

مرا رها کن –
تا از ابتدای التهاب ِ تاریک ِ شب
تا انتهای انزال ِ روشن ِ پگاهینه
باران نام تو را نمانم
بر جلد ِ سفید کفتر مشقم ببارانم

متولد ِ سال ِ مار !
تقدیر من این است باری
گویی
کرامات کبوتری چاهی
دامنگیر تقدیر محتوم من - آری !